కాలం తాకని ఓ నిరాకారీ...

పేరు లేని నిన్ను నేనెలా పిలుస్తానని నవ్వుకుంటున్నావు...
కనిపించనని నువ్వు అనుకున్నా, కనిపించవని ఎవరన్నా
నమ్మలేకున్నాను...
ప్రతి క్షణం వినిపిస్తూ, స్పర్శిస్తూ, అనుభూతిలో మునకేస్తూ...
కాలం తాకని ఓ నిరాకారీ...
చూస్తున్నాగా కనులు మూసినా మరి లేనిది ఎక్కడ
కలవరిస్తున్నాగా ప్రతి శ్వాసతో మరి మౌనం ఎక్కడ
దూరం, పయనం లేవని అనుకున్నా
పేరు, పిలుపు అక్కరలేదన్నా
ఏమన్నా నాతో నేను, నాలో నేను లిపి లేకనే చెబుతున్నట్టేగా...
కంటున్నా ఇలలోవన్నీ కలలాగా మరి నువ్వు కనిపిస్తున్నట్టేగా...

నిదురైన పోవు నా కనులు

మాటకు మౌనం భాషైనప్పుడు, శ్వాసని తాకే చల్లని గాలి వెన్నెల వర్షం కురిపిస్తుంటే
నువ్వేనా ఆ తిమ్మెరలో తడబడు నా పెదవులు తాకినది..
కనులకు, కాలం తెలియని కబురుల వెనుకే పరుగిడుతుంటే, మైమరిచి ఉంటే
నీదేనా ఆ అలికిడి త్వరపడి నా మనసుకు చేరినది..
ఎప్పటిదో ఈ నిమిషం నే వేచి ఉన్నది..
ఇప్పటికీ ఆ సమయం నను చేరకున్నది..
తరిమే స్వరమై దూరమైన దరి చేరడానికి నిదురైన పోవు నా కనులు..
సాగే నదిలా ఆగని పయనం చేయడానికి పురివిప్పుకోవు నా కలలు..