కరిగి కడలైపోయాయి

ఆకులు పూవులైతే సంతోషించిన కనులకు
పూవుల గొంతుకలు తెగిన రోదన వినే వీనులేవి
కాదన్నా కనమంటే కలలెక్కడున్నాయి
వెన్నెల రాత్రి కన్నుల నదిలో కరిగి
కడలైపోయాయి
కధల చరితలో కాలమాగలేదు
కనులు తెరవక నిదురించాను
మూసిన రెప్పల మాటున మాయమయ్యాను

ప్రయాణమెపుడో ఆగింది

ప్రయాణమెపుడో ఆగింది
ఉనికే లేక తెగిపోయిన రూపం నేను
గడిచిన కాలపు భవిష్యత్తుకు భయపడుతున్నాను
శిధిలాలైన గోడలు మిగిలి
నిశబ్ధమైన బంధం కనిపించి
పలుకు లేక పదము కదలనంటే
గుండెలో మండే అగ్ని కణాలు
నిలువునా దహించివేస్తుంటే
ప్రయాణమెపుడో ఆగింది 

నేను మరణించాను

నేను మరణించాను
నిన్నో మొన్నో ఎపుడో
కాల గర్భంలో కలిసాను
జీవితం చెప్పింది వేదన ఆయుష్షు ఎక్కువని
జ్ఞాపకం ఆగింది సాగే వారధి మూసుకుని
నేను మరణించాను
నేను మరణిస్తున్నాను
నేను మరణిస్తూనే ఉంటాను
పుట్టకుండానే... 

మాసాల మౌనం

మాసాల మౌనం వర్షాలు దాటి వేళ మించి పోయినా...
 రేయి వదలక రాలిపోయే నిమీషాల నీలాలు ఇంకినా...
కరిగిన నింగిలా మారిన నా హృదయం సడి ఆగినా...
పదే పదే నీ పేరు పలికే పెదవి ఊపిరాగినా...
తిరిగి చూసి తిమిరం తరమవే
తరచి చూసి తలపులు తెలుపవే

దిగంతాల నివాసీ

ఓ గగనవాసీ దిగంతాల నివాసీ 

దాచి ఉన్న దావానలం దారి మార్చకున్నా

తోడు లేని గుండెతో ఊపిరాడకున్నా

వ్యసనమైన వాకిట శిలనౌతుంటే 

మసిగా మారే నిశినౌతుంటే 

కనులు విప్పి చూడవే 

కలత నిదుర లేపవే 

ఏమి చేయగలను

ఏమి చేయగలను
నలుపు రాత ఎలా చెరపగలను తెలుపు రాత ఎలా రాయగలను
వెనక్కెలా ప్రయాణించగలను విధి రాత ఎలా మార్చగలను
మరణ లేఖ నింపలేను జీవితానికి ప్రేమ లేఖ పంపలేను
చిగురించదని తెలిసిన మనసుకి ఏ వైపు నిలువగలను
ఏమి చేయగలను
ఊపిరాడనంతగా కౌగిలి ఇచ్చిన కన్నీరు
కాలంతో పయనించమంటే
రాతిరెలా గడపగలను
కనులనెలా మూయగలను